'Kopt binnen': Waarom bezoekt u het stadion?

19 november 2014 | StefanS | .... kopt binnen

Voor velen van u zal deze column een confronterende ervaring zijn. Daarom, u begrijpt ik ben de moeilijkste niet, geef ik u de kans om vanaf hier te stoppen. Leest u nog? Weet u het zeker? Eenmaal, andermaal. Iets met open ogen en ezels met stenen. Aha! we hebben hier te maken met een doorzetter. Een rauwdouwer, een mouwen omhoog en niet lullen maar vullen-type. Oké, zelf weten; zeg niet dat ik u niet heb gewaarschuwd. Deze week was de week van de spiegel.

Ja? Herkent u hem nog? Spiegel? Dat glanzende ding in uw gang met meer vingervetvlekken dan de bril van Joop Braakhekke. Ga er maar eens voorstaan. Want week na week is het makkelijk om te bulken om toonaangevende figuren in de voetbalwereld die zo ver van uw belevingswereld afstaan, dat er in ieder stadion een omheining tussen u en hen instaat. Lachen om het gedrag van alles wat exceptioneel is. Echter kwam ik afgelopen weekend in een niet nader te noemen voetbalstadion erachter dat uw gedrag corresponderend excentriek is.

De voetbalstadionbezoekende voetbalsupporter is een bijzonder soort mens dat jaarlijks door de eigen club in vakken wordt ingedeeld. Er zijn verschillende stereotypen te definiëren. Schrijft u mee?

De meest onschuldige supporter in het stadion is de vader-en-zoons enclave. Dit supporterstandem heeft er zichtbaar zin in. In de ogen van de zoon is de droom om ooit op het veld te staan, af te lezen. Gewikkeld in een sjaal en een shirt met rugnummer 10 met daarboven zijn eigen naam, verraad de stille hoop van de trotste pappa naast zich. De voetbalpappa is een bediende en staat gedurende de volle 90 minuten in dienst van zijn zoon. Er worden meer foto’s gemaakt van zijn oogappel dan van het veldspel. Hotdogs in overvloed zodra het jongetje ook maar over zijn buik wrijft. Cola en Mentos worden in veelvoud in zijn kleine handje gedrukt met daarbij een vinger voor de lippen –het universele ‘niets tegen mamma zeggen’ gebaar. Een knik is voldoende: vader en zoon begrijpen elkaar.

Dan zijn er de fossiele supporters, een grijs postduivenvak dat zich heeft ingepakt voor ieder weertype. De 65+ groepering is gematigd enthousiast omdat alles wordt vergeleken met de tijden van supporters op het veld, een leren bal met een veter en de SRV-man die de halve selectie voetbalvrouwen bezwangerd terwijl de heren voetballers een dekselse en mieterse partij spelen.’Dat waren nog eens tijden.’ U hoeft niet bang te zijn dat deze equipe de toch al broze botten stuk klapt op het spel. Verwijten is het credo. ‘Dat is toch een linksbuiten van niks, Coentje Moulijn, dat was pas een linksbuiten,’ waarbij zijn posse instemmend knikt. ‘Noem je dat verdedigen? Vroeger kreeg je zo’n trap dat je linkerknieschijf achter je rechterneusvleugel zat. Dat kon toen nog,’ wederom ondersteunend hoongelach van de klapperende kunstgebitten naast hem.

De negen tot vijf arbeiders die zich voordoen als ‘kenners’ zijn misschien nog wel het meest stuitend. Zo’n montuurloze bril, met waterpaskapsel gedompeld in een gele pot Kruidvatgel, die naar het stadion is gekomen op een fiets met een broodtrommel onder de pakjesdrager. Hebt u hem? Komt het dichtbij? Wat ziet u in de spiegel? Zo’n type dat een treurig werkende leven heeft als ambtenaar en thuis een uitgedijde bazige vrouwmens op de hoekbank heeft wachten waaromheen drie mislukte K3-kinderen rennen die zijn leven totaal domineren, dat type komt naar het stadion om te kankeren op spelers die nog geen vijftig meter verder er een antonieme levensstijl op nahouden. Het gaat niet eens meer om het spelletje. Hier mag hij heel eventjes roepen wat hij wil want thuis moet hij linea recta aan de ketting.

Een andere groep wordt door vele gevreesd en door anderen verguist. De toeschouwer die zichzelf als ‘oppersupporter’ bestempeld. Deze supporter levert bij aankomst aan de poort samen met zijn verstand, zijn T-shirt in om vervolgens bij min vijftien een volledige wedstrijd te staan hossen op het monotone gebeuk van een meegesleepte trommel. Het enige wat hard is aan deze kern is het drugsgebruik. Dit volk staat zo strak als de elastiek in de boxershort van een voorovergebogen Jeroen Verhoeven. Deze categorie supporter kent geen relativering of zelfreflectie en gebruikt de spiegel louter om lijnen ‘riot powder’ neer te leggen. Voor deze ‘supporter’ is elke gele kaart voor eigen club onterecht en daarom wordt de scheidrechter vanzelfsprekend een dierlijke fallus toegewenst. De satellietschotelogen schieten als een AK47 door de oogkassen en opgefokt kauwen ze alsof ze een volledig pakje Hubba Bubba kauwgom verorberen. Lekker een weekendje je helemaal geven.

Heb ik het nog niet eens gehad over de VIP-members die moeders de vrouw meeneemt die ‘niet van voetbal houdt maar komt voor de sfeer’ terwijl de heren nogmaals één meter koffie bestellen om het jaarpakket witte kreukloze servetten te slijten aan de club. Ver daarvandaan zit ik; door economische redenen natgeregend op een grafplek, met het beperkte zich glurend naar een bloedeloze 0-0 pot, vernacheld van de kou doordat ik niet op het weer ben gekleed. Luisterend naar de onredelijkheid om me heen. De voetbalsupporter die kotst op alles wat beweegt. Ik vraag me stellig af wat ik doe met mijn leven en waarom ik hier live aanwezig ben.

En dan, diep diep in blessuretijd, juist op het moment dat ik heb besloten om fulltime Teletekstsupporter te worden, een lompe ros naar voren. De nummer 10 schampt de bal, die door de regenval doorschiet. De vader en zoon veren op. Er gaat een zindering van hoop die aanstekelijk voelbaar is. Een verloren linksback schiet maar eens op goal. Een verdediger zet een sliding in om het schot te blokkeren, tikt hem aan met de punt van de schoen. De bal veranderd van richting en hobbelt tergend langzaam de goal in. Het stadion explodeert, het gejuich is oorverdovend. De natgeregende doelpuntenmaker viert met de modder aan de benen, de winnende goal met ons. Alle vooroordelen, constatering of verwijten van de mensen voor, achter en naast mij zijn vergeten. Wij, de club en alles eromheen zijn een. Tegen wie spelen we volgende week?

Top 10 voetbalfans FAIL:


Top 10 beste voetbalfans in de wereld:


 

FacebookTwitterGoogle+
Deel dit met vrienden via:
TwitterFacebookGoogle+WhatsApp

Bekijk ook..

Reageer

> > >
'Kopt binnen': Waarom bezoekt u het stadion?