'Kopt binnen': 'Het goed gevulde zwarte gat'

10 september 2014 | StefanS | .... kopt binnen

Het goed gevulde zwarte gat

Voor degene die het op miraculeuze wijze hebben gemist, dit weekend was er de afscheidswedstrijd voor fervent clubhopper Aílton Gonçalves da Silva kortweg: Aílton. De Braziliaanse aanvaller heeft zoals veel zijn landgenoten slechts één reden om de grote oversteek te maken richting ons continent: geld verdienen en rap een beetje. Het maakte onze grote vriend niet uit in welk land, welke competitie en in welk shirt hij zijn inmiddels logge lichaam moet hijsen. Voor geld staat onze Aílton op de Friese amateurvelden van De witte peel een bronzig roodborstje te imiteren die klaar is om kunstmatig geïnsemineerd te worden.

Afgelopen weekend was het dan eindelijk zover: in een carrière van krap twintig jaar en na het verslijten van tweeëntwintig clubs(!) kreeg de Braziliaan, met een toegewijde discipline om binnen een paar maanden elke trainer tegen zich in het harnas te jagen, zijn afscheid. Het feestje had organisatorisch nog wel wat voeten in de aarde. Tweeëntwintig clubs met elk pakweg een selectie van vierentwintig man, dat is toch algauw –zichzelf niet meegerekend– 506 personen waar arme Aílton uit moet kiezen; wie kies je? En erger nog: wie stel je teleur? Gelukkig was ‘Aílti’ nog zo helder van geest om ex-Duits international Tim Wiese op het rariteitenkabinet van afgelopen weekeinde uit te nodigen; deze doelman zorgde niet alleen met zijn verschijning, maar tevens met zijn revolutionaire denkwijze gedurende zijn loopbaan voor  diverse ‘oohs’ en ‘aaahs’ onder de aanstormende ex-voetballers.

Het is een algemeenheid dat profvoetballers rare dingen gaan doen om het  ‘zwarte gat’ na de carrière dicht te kitten. Ulrich van Gobbel besloot na zijn profvoetballoopbaan wat lease-autootjes achterover te drukken, ‘Pitbull’ Davids werd plotsklaps modekenner en probeert de wc-bril op zijn harses als modetrend aan de man te brengen, Glenn Helder nam er na het voetbal een persoonlijkheidsstoornis bij en –nog erger– Regi Blinker startte een glossy. Tim Wiese niet, Tim is anders.

Tim koos er destijds niet voor om de marionet van Real Madrid te worden en zijn prille carrière als tweede doelman, achter de toen nog onomstreden Iker Casillas, in het slop te gooien. Tim koos voor Hoffenheim, waar hij eerste doelman werd en ging strijden voor Europees voetbal. Helaas bleek het ingenieuze plan om Hoffenheim te gebruiken als springplak een lachwekkende tuimeling in het diepe. Hoffenheim moest ineens strijden voor lijfsbehoud in de diepste krochten van het Duitse degradatievoetbal en wie kreeg de schuld? U raad het al: onze Wiese. En rechtte de doelman heroïsch zijn rug en nam de verwijten van de fans op als een man? Nee, Timmetje sprak in een huilbui de woorden: ‘mijn schouders waren niet breed genoeg voor de zware druk’.

Dus wat deed de multi-miljonair met het ingevallen kippenborstje? Juist ja, hij datet een chick genaamd Anna Bohle en hing net zolang in de gewichten totdat zijn schouders breed genoeg waren opdat Hoffenheim genoodzaakt was zijn contract te ontbinden. ‘Met zo’n lichaam sta je in het nachtleven bij de deur, mensen met witte sportschoenen de toegang te ontzeggen, met dat lichaam kan je geen topsport beoefenen’, aldus de woordvoerder van Duitse sportvereniging uit Baden-Württemberg.

Waar is de tijd gebleven dat voetballers net genoeg verdiende om na de carrière een sportwinkel in het centrum van Appingedam te openen? Ik hoop dat er nu voetballers opstaan en het tegendeel bewijzen. Die laten zien dat het ook anders kan. Dat Jeroen Verhoeven na zijn afscheidswedstrijd een six-pack neemt en ‘Thug-life’ op zijn buik tatoeëert. Dat ‘Jhonny van Burgerking’, met een wasbord waar je een uitje op kan snijden, op de Indonesische velden chiazaden gaat verbouwen. Is er dan nog hoop in dit verdere macabere vooruitzicht? Ja, die is er zeker.

Er is slechts één voetballer die het voortouw neemt, één speler die als voorbeeld dient voor elke stoppende prof, mijn persoonlijke all-time favorite: Andrea Pirlo. Deze bebaarde oerman heeft alles wat bovengenoemde namen nooit hebben gehad: clubliefde, stijl, passie en een totale controle zowel binnen- als buiten het veld. Zwart gat? Andrea heeft er nog nooit van gehoord. Na zijn carrière trekt Andrea zich terug met zijn beeldschone vrouw in zijn wijnvelden op zoek naar de perfecte druif en denkt terug hoe hij ons, simpele stervelingen, liet zien hoe je een bal moest beroeren als de prachtige Italiaanse schone voor zich. Die delicate beroering van ‘l’architetto’ op een groen uitgestrekt veld in de nazomerzon. Andre laat ons, de infantiele kijker, meegenieten hoe een echte man een vrouw geleidelijk tot totale extase brengt met zijn verfijnde techniek. Net zoals toen zal Andrea zijn robuuste mannenhand af laten glijden tussen de helderwitte palen en dat –lieve lezers- zal het enige zwarte gat zijn dat Andrea na zijn carrière nog zal voelen.


 

FacebookTwitterGoogle+
Deel dit met vrienden via:
TwitterFacebookGoogle+WhatsApp

Bekijk ook..

Reageer

> > >
'Kopt binnen': 'Het goed gevulde zwarte gat'