'Kopt binnen': De staart van Palacio

01 april 2015 | StefanS | .... kopt binnen

De staart van Palacio

Sommige levensvragen zitten opgesloten in een verdekt opgesteld tenniskanon. Zonder dat je het weet drukt iemand op de knop en worden ze willekeurig op je afgeschoten. Bij inslag laat het je twijfelen aan je bestaan. Plotsklaps sta je diffuus te krabben achter je oor en vraag je je af: waar ben ik in godsnaam mee bezig? Dat inzicht kan getriggerd worden door een object; een video, een oude foto of terloopse opmerking van een vriend. Ineens wordt je teruggeslingerd naar die tijd dat je dacht dat alles wel snor zat alleen achteraf blijkt die snor juist het probleem te zijn.

De Duitse pornosnor is zo’n voorbeeld. U kunt mij niet vertellen dat er ooit een vrouw zichzelf heeft moeten verschonen toen er een man met een stervende marmot boven zijn lip kwam binnenlopen. Laten die klassieke Duitse natuurfilms uit de jaren ‘70 zoals Lexi in dem lederhosen und Sammie stöbert mit sein Schnurrbart u niet van de wijs brengen; in het echte leven heeft de Duitse pornosnor niet lang geleefd. Stekeltjes idem dito. Womanizer Arno ‘De witte Chinees’ Vermeulen, heeft het kapsel enige tijd met verve gedragen en was er bijna mee weggekomen. Totdat de smaakpolitie hem in zijn kraag vatte en van repliek diende.

Toch is een kapsel bepalend voor een voetballer. Inmiddels lijkt ijdelheid een vereiste te zijn voor een superster. Door David Beckham was een wekelijks kappersbezoek ineens niet meer ‘voor homo’s’ zoals er uit de diepste krochten van de voetbalkantines vaak te horen was. Cristiano Ronaldo wisselde zelfs van haardracht tussen de 45 minuten en was daardoor het gesprek van de dag. Voorheen keek je als Kuipganger tegen een heel vak nekmatjes aan maar sinds Pellè aan de macht is geweest glijden de ogen over de Brylcreem coupes zo de grasmat op. Het zijn echter de prestaties die ervoor zorgen ervoor dat de één wel- en de ander niet met een haardracht wegkomt.

Natuurlijk is een kapsel een unique selling point waardoor herkenning je wellicht een sponsordeal en meer fans kan opleveren. Taribo West was een leuke speler alleen zonder kapsel een grijze muis. Valderrama was een aardige spelverdeler alleen behoorde zonder zijn blonde afro tot de middelmaat. Zodra een kapsel een voetballer gaat definiëren wordt het een beetje sneue bedoeling. Ik bedoel wie wil nou de peroxide wormen van Sagna kopiëren? En de capaciteiten van Gervinho zijn nou niet zo denderend dat we massaal naar de Kwantum wandelen om ook zo’n gordijnenkapsel aan te meten.

Daarom snap ik het staartje van Palacio niet zo goed. Palacio, Argentijns international en spelend voor Internationale is een kalende dertiger met een spitsige neus en een in toom gehouden five o’clock shadow. Palacio is een doorsnee speler bij Inter en dat zegt veel. Het opnoemen van de wedstrijdselectie van Inter is als actief meedoen met het spelprogramma ‘per seconde wijzer’ van de VARA. Pas op het moment dat de antwoorden in beeld verschijnen zeg je ‘oh ja, och die ja, dat had ik wel geweten.’ Het kan verkeren in het voetbal. Zo win je de Champions League en zo sterf je in de middelmaat.

Palacio valt als speler pas op zodra hij zijn kalende knar een kwartslag draait en er een minuscuul gevlochten staartje als een kwispelende kutkeffer achter hem aandanst. Het bungelende object achter zijn hoofd is een rudimentair orgaan dat niets te zoeken heeft bij een speler van zijn formaat. Palacio van de voorzijde is een felle Argentijnse aanvaller waarbij je hoopt dat hij een pot- of in ieder geval een been kan breken. Door de achterzijde drukt iemand op een knop, wordt er een levensvraag op je afgevuurd waardoor je schrikt, in je ogen wrijft en je dezelfde vraag stelt zodra je Narsingh in Oranje ziet spelen: waarom in godsnaam? Wat is het nut? Wat is hij denkende? Heeft hij geen vrienden die hem voor deze fouten behoeden?

Zal Palacio over tien jaar beelden terugkijken naar zijn actieve carrière en hopen dat niemand het is opgevallen? Na het zien van de beelden; zal zijn rug blank staan van het zweet en met rode vlekken in de nek uitbreiden, hortent en stotend melden dat het allemaal een vergissing was? Dat hij slechts een slaaf was van de grillen van de tijd? Mode kan in ieder geval geen excuus zijn voor dit haardebacle.

Het kwartje kan ook de andere kant opvallen. Dat Palacio voet bij stuk houdt. Zo’n trots staartdrager die in zijn midlife angstvallig vasthoudt aan datgene wat hem in zijn jeugd zo uniek maakte. Bierbuik, Justin Bieber concerttour T-shirt en gaan met die banaan. Palacio moet weten: gewoontes maken oud. Ruud Gullit heeft er verstandig aan gedaan om van zijn dreadlocks af te zien, had Valderrama dat ook maar gedaan. De vraag of Palacio dat ook doet mag in een tenniskanon gedrukt worden.

Palacio Highlights:


FacebookTwitterGoogle+
Deel dit met vrienden via:
TwitterFacebookGoogle+WhatsApp

Bekijk ook..

Reageer

> > >
'Kopt binnen': De staart van Palacio