Het voetbal is gevangen in een vicieuze cirkel

08 juli 2015 | StefanS | .... kopt binnen

Het voetbal is gevangen in een vicieuze cirkel

U mag het best weten: af en toe slaat bij mij de twijfel toe. De spierballentaal van een columnist is slechts schone schijn. Op papier een hele jongen maar in het echte leven zo melancholisch als de pest. Ik kan er niet veel aan doen dat die momenten steeds vaker voorkomen dat alles compleet kut is. Nou, ik kan u vertellen: dat is niet fijn. Dan zit ik in bad met het broodrooster dat balanceert op de rand. Ik tuur naar het glas op de wasbak die een potige cocktail van paracetamol, aspirine, ibuprofen, Milberax en Parodontax waarborgt. Op de grond ligt een zojuist opengescheurd pakje scheermesjes waarmee ik er twee het water mee heb ingenomen. De enige vraag die mij rest is: snij ik nou horizontaal of verticaal? Of gewoon beide? Je kan namelijk geen enkel risico nemen.

De neerslachtigheid is simpel te verklaren: het nieuwe voetbalseizoen staat voor de deur. Nou en? Is dat geen feestje dan? Niet bepaald nee. Niet zodra je inziet dat je leven even wild is als een rollatorrit zonder remmen. Gelukkig sta ik niet alleen in deze; het zijn alle voetbalfans wereldwijd die even troosteloos  zijn. En ga nou niet ontkennen dat u anders bent want daarmee toont u alleen maar het gebrek aan zelfreflectie aan.

Een voetbalfan is niets meer dan een dementerende schemerbejaarde die elke dag opnieuw verliefd wordt op de zuster die hem komt verschonen. Hoe kan je dan jaar in en jaar uit houden van repetitieve overeenkomstige gebeurtenissen? Een nieuw seizoen en de krant kopt: de trainingen zijn weer begonnen. Wat wou je dan? Ongetraind negentig minuten volspelen? Je weet direct wat er gaat gebeuren bij dit soort aankondigingen. Hup, de spelers krijgen een microfoon onder de smiezen, de kranten worden volgeschreven over de verwachtingen van komend seizoen. Je hoeft geen helderziende bloemist te zijn om die prognoses te voorspellen. Deze zal altijd rooskleurig zijn.

Ja, he he, je kan niet bij je nieuwe club starten en beginnen met: ‘Mijn medespelers zijn nog beroerder dan de ontwerper van de Fiat Multipla. Heb er nu al geen zin meer in. Dit wordt zo’n ellendig seizoen dat ik nog liever wekelijks kijk naar een IS-onthoofding of erger – ga praten met Giel Beelen.’ Nee, er wordt steevast gekozen voor het eufemisme. Dan komt er op politieke wijze uit: ‘We hebben een echt jong team met veel talent alleen we missen ervaring maar dat komt wel, aldus ‘Mr Duracell’ Dirk Kuyt. Wat hij dus eigenlijk zegt is: ‘We hebben een jong team dat nog te beroerd is om een strandbal over drie meter te trappen, maar misschien gaat dit op magische wijze wel ineens gebeuren.’

Ook de prestaties van de Eredivisie teams zijn op voorhand al vast te stellen. Vitesse krijgt weer de prijs voor slechts bezoekend publiek. En geef ze eens ongelijk. Vitesse-fans weigeren pertinent om in dat Jantje Betondorp van een stadion een seizoenskaart aan te schaffen. Je ziet nog meer als je naar een blinde muur staart. Wie gaat er nou gluren naar een stelletje mokkende veelverdieners die bij elkaar zijn gezet omdat ze Nderland als sprinkplank willen gebruiken? Wat is er mis met teamgeest? Of clubliefde?

Ook de transfergeruchten beginnen te lijken op de zendtijd van politieke partijen. Allerlei geruchten gaan rond die noch bevestigd, noch ontkend worden. Zaakwaarnemers pompen speculaties de media in om zo de waarde van de spelers op te krikken –ergo: zelf er meer aan overhouden. Als ik voorgelogen wil worden ga ik wel luisteren naar een redevoering van Bill Cosby in de rechtszaal.

Halverwege het seizoen zijn alle Nederlandse clubs al uit de Europese wedstrijden gebonjourd, waardoor er na de winterstop al een kampioen bekent is. In juni verheugen we ons op het EK, ook al kent iedere wedstrijd dezelfde ingrediënten bij de fans: oranje kleding, kleffe kaas en warme worstenplakjes op een plastikken bord. Samen met je vrienden drink je zoveel bier dat schreeuwen de enige vorm van communiceren is en overtuig jij jezelf ervan dat veel drinken de enige remedie tegen spanning is.

Dit gezegd hebbende: kunnen we het Eredivisie seizoen niet gewoon overslaan? De oranjekoorts slaat aan deze kant van de laptop direct toe. Als ‘we’ net zo’n toernooi kunnen spelen als afgelopen WK, heb ik geen enkel probleem met de vicieuze cirkel. Dan mag alles precies zo zijn zoals het was. Dan laat ik mijn strop wel even aan de lijn hangen. Laat ik mijn baard staan omdat de mesjes op zijn en gebruik ik louter het broodroaster voor toast  Laten we die mogelijke finale maar eens overdoen op het EK, alleen dan winnen we van Duitsland in de finale. Hup, herhaling, hup.

Krul! Krul! Krul! Krul! Bijna een jaar geleden en dit mag weer gebeuren!


 

FacebookTwitterGoogle+
Deel dit met vrienden via:
TwitterFacebookGoogle+WhatsApp

Bekijk ook..

Laatste reacties

Een vreemd opgebouwde sprong terug het positieve in, na 7 alinea's lang de onvermijdelijk repititieve aard van het leven als deprimerend omschreven te hebben. Ik zou ook pessimistisch worden als dit mijn meest hoogwaardige literaire bijdrage van de week zou zijn.

Groetjes

Hoe vicieus die cirkel ook is het spelletje blijft intrigerend en de mooiste sport die er is

> > >
Het voetbal is gevangen in een vicieuze cirkel